altıncı yazı

İnsan uçmayı bilmeden de uçabilir aslında.Uçmayı zaten ezelden beri biliyordur.Böle kasıntı yazmayı da seviyorum o ayrı.Aslında sevmiyorum.Ama neden böle kasarak yaşadığım anlamıyorum.neden? Beni durduran ne?Aslında söyleyeceklerimi söyletmeyen ne.

Kafamı geren ne.Niye üstümde aptal bir hüzün var.Sebepsiz.Derinlerde yada.Neden bunalımda olduğumu bilsem çözeceğim sorunu ama bilmiyorum.Belki de bilmeme gerek yok.herkeste var olan bu duygu bende açığa çıktı.Bu 5 yıllık dönemim böle.mutluydum.Ama sonra bir anda içe kapandım.umuyorum ki bi redemption evresine de girerim.Böle gitmiyor hafız.Bunalımda olduğumu unutmam lazım.

Arıyorum.Huzur arıyorum.Saf mutlulukta kafayı bulmak istiyorum.Uçmak istiyorum lan.Ama fiziksel değil.Artık rahat olmak istiyorum.Bu aptal ingiliz bunalımı bitsin.Biter be hacı.

          Hangin on in quiet desperation

          is the english way

          Time is gone.

          Song is over

          Thought I'd something more to say