dokuzucu yazı

İtiraf etmek.Belki de tek gereken bu.Üzülmekten korkmak ve hayal kırıklığı.Ama hayat devam ediyor.Belki de ben abartıyorum.İstediğim onu sevdiğimi bilmesi değil kendime acı çektirmek.niye?Kazanmadığın bir şeyi kaybedeceğini düşünmenin ümitsizliği beni yıldırıyor .Sevilmemekten korkuyorum belki.belki.

yıkılmaktan korkmuşum ama zaten yıkılmıştım.Dipsiz kuyuda olmak gibi sesini duyamamak gibi.Boğulmak nefes alamamak her hatırladığında onu.Belki bir nefes sigara veya bir şişe birayla daha yaklaşacağını zannetmek.Kendini kandırmak yada kandırmaya çalışmak..

Belki yeniden eski özgüvenimi yeniden kazanırım.